4.10.2017

Uitslag give-away uiltje sleutel-/tashanger

Gisteren heerlijk genoten van het prachtige weer, jullie ook?
Eenmaal in bed bedacht ik me dat ik de uitslag van de give-away nog niet bekend had gemaakt (oeps). Vandaar dus een dag later, ha, ha!
uiltje sleutel-/tashanger


Uiltje 1 (links op de foto) is gewonnen door Anita Wijmans
Uiltje 2(middelste uiltje op de foto)is gewonnen door Esther Prins
Uiltje 3 (rechts op de foto) is gewonnen door Dinah (blog Dinah Creatief)

Anita en Dinah,van jullie heb ik het adres (als jullie niet recent verhuisd zijn). Esther, mail jij me je adresgegevens door: creative.patriciasmit@gmail.com

4.02.2017

Uiltjes GIVE-AWAY!


In januari van dit jaar kocht ik een nieuwe tas voor mijn werk. Het bevat veel vakken en biedt ruimte voor een laptop. Prima dus, alleen...... ik miste wat! Aan mijn vorige tas hing een uiltje te bungelen waar ik altijd vrolijk van werd.
Ik besloot dit weekend zelf een uiltje te haken in de kleuren die matchen bij de tas.
Vanaf nu bungelt er dus zo'n vrolijke rakker aan de zijkant van m'n tas!

Wil jij ook zo'n vrolijk uiltje aan je tas laten bungelen? Dat kan! Ik verloot 3 uiltjes. Je kunt kiezen uit:

UILTJE 1:

UILTJE 2:

UILTJE 3:
Wat moet je doen:
> Geef aan voor welk uiltje je mee wilt loten (mag ook voor alle 3, dat vergroot je kans!)
> Mijn berichtje op je blog/facebook delen mag, hoeft niet.
> Reageer voor zondag 9 april, want dan maak ik de winnaars bekend.
                                         

                                         SUCCES!

3.25.2017

Luchtige sjaal


Ik kan geen genoeg krijgen van sjaals. ik heb ze in alle soorten en maten.
Deze keer wilde ik graag een grijze sjaal haken die soepel valt en niet te dik aanvoelt.

Na enig zoeken vond ik hier een leuk patroon.

Ik paste de Lossen aan en gebruikte haaknaald 3.
De sjaal is 15 cm breed en 1.80 meter lang. Perfect om ook binnenshuis te dragen!

                                              FIJN WEEKEND!








3.16.2017

verjaardagskaarten

Als je jarig bent is het altijd leuk om verjaardagspost te krijgen.
Ik besloot voor 2 vriendinnen mijn kast met hobbyspullen  "in te duiken" en dit is het resultaat geworden:



Ik gebruikte verschillende kleuren stevig gekleurd papier in de vorm van kleine vierkantjes (verkrijgbaar bij de Action)voor de taart en de vlaggenlijn. De kleine vierkantjes bevestigde ik met dubbelzijdige tape op de kaart en envelop. Een sticker diende als sluitzegel (Xenos).





Voor de tweede kaart gebruikte ik verschillende rolletjes Masking Tape in dezelfde kleurstelling. Met een fineliner maakte ik een strik en schreef ik de woorden HIEP HIEP HOERA op de voorkant van de dubbele kaart.
Binnenin de kaart schreef ik een tekst. De envelop kreeg een vlaggenlijn en sterretjes (Action).

Ik betrapte mezelf er op dat ik dit toch wel heel leuk vind om te doen. Het is een klein gebaar maar word doorgaans ontzettend gewaardeerd!



2.19.2017

Winter

Ik probeer de seizoenen altijd zoveel mogelijk terug te laten komen in de woonaccessoires. Ik maakte daarom van vilt een lief hartje.


Het kreeg een plaatsje boven de bank bij andere winterse taferelen.





Het patroon is van Jit Design (klik hier).

2.11.2017

Rollen omgedaaid

Tja, het stond al even op de planning maar ik schoof het stiekem voor me uit: mijn geplande operatie.
Vrijdag 3 februari j.l moest ik er dan toch aan geloven. Ik meldde me om 7:15 uur bij de receptie van het ziekenhuis en werd al snel opgehaald om naar de afdeling F2 te gaan.

Daar aangekomen stond een struise verpleegkundige me op te wachten. Ze trok direct de gordijnen om me heen dicht met de mededeling dat ik me uit moest kleden, het operatiehemd aan moest trekken en de tabletten, die op het bedtafeltje lagen, in moest nemen. Enigszins overrompeld deed ik wat er van me gevraagd werd en beantwoordde tegelijkertijd allerlei vragen die ze vanachter het gordijn stelde.
Ik wilde nog even naar het toilet maar de verpleegkundige in kwestie was zeer resoluut zodat ik de vraag niet durfde te stellen.

Tien minuten later werd mijn ziekenhuisbed aan een karretje gekoppeld en sjeesde ik over de gangen heen. Mijn gedachten dwaalden zo'n 16 jaar terug. Ik werkte toen zelf als verpleegkundige in dit ziekenhuis en elke dag stonden er operaties gepland. We liepen dan met 2 collega's over de gangen om de patiënt met bed en al naar de o.k te brengen, niets geen karretjes in die tijd, sterker nog, er lag zelfs op een bepaald gedeelte vloerbedekking (!) in de gangen. Nu ondenkbaar, toen voornamelijk irritant omdat de wielen van het bed altijd tegendraads bleken te zijn en je dus behoorlijk moest duwen en trekken.

Maar goed, ik dwaal af. Ik kwam in dewachtruimte van de o.k terecht waar na mij nog 4 patiënten binnen werden gereden. We kregen allemaal een infuus geprikt en daarna was het wachten.
Om 8:50 uur werd ik de o.k ingereden. Ik moest rechtop gaan zitten voor de ruggenprik.


De jodium voelde koud aan, ik voelde even een scherpe steek en daarna een drukkend gevoel. Toen was het al achter de rug (pfft, viel reuze mee!). Ik moest direct doorrollen naar de o.k tafel waarbij ik op mijn buik moest liggen. Via het infuus kreeg ik dormicum toegediend ("roesje" zodat ik niet alles mee zou krijgen) en voordat ik het wist werd ik naar de uitslaapkamer gereden. Ik werd aan de monitor gelegd zodat mijn vitale functies goed in de gaten werden gehouden en na 30 minuten sjeesde ik weer over de ziekenhuisgangen naar afdeling F2.
Ik kreeg direct een kopje thee (koffie mocht nog niet) en een beschuitje. Dat smaakte prima, ik hield alles keurig binnen, waarna ik na een uurtje brood MET koffie kreeg (yes!).


Een paar keer werd er een blatter-scan gemaakt om te zien hoeveel urine ik in mijn blaas had. Toen dit tegen de 550 cc liep begonnen ze over een katheter (slangetje inbrengen via de urethra) plaatsen.
Aangezien ik heel langzaam mijn gevoel weer terug begon te krijgen stelde ik voor om nog 30 minuten af te wachten. Na overleg ging de struise verpleegkundige akkoord.
Gelukkig kon ik na 20 minuten spontaan op het toilet plassen en mocht het infuus er uit. Daar was ik niet rouwig om want het naaldje zat precies in de knik van de overgang hand/pols.

Ik besloot direct om mijn eigen kleding weer aan te trekken. Daarna was het wachten op de arts, eerder kon ik niet naar huis.
Aangezien mijn buurvrouw herhaaldelijk moest braken en dit letterlijk uit haar tenen kwam en mijn overbuurvrouw luidkeels lag te kreunen van de pijn (ze zwaaide zo ongecontroleerd met haar armen dat ze een glas water van haar bedtafeltje veegde en deze uiteenspatte op de vloer) besloot ik in het nisje te gaan zitten aan het einde van da gang. Dat bleek toch iets lastiger dan gedacht omdat ik een operatiewond onder mijn stuitje heb van 4,5 cm lang en zo'n 2 cm diep. Deze is open en moet dus vanuit het wondbed weer naar boven (naar de huid) komen. Dat werd dus hangen en bleek toch vermoeiender dan gedacht.
Uiteindelijk was ik om 16 uur weer thuis, ging op de bank liggen en kwam er de rest van de avond niet meer af.

Ik ben nu 1 week en 1 dag verder en ik moet bekennen dat de constante pijn me behoorlijk tegenvalt.
Het is continu aanwezig en ik kan alleen op mijn buik of ver doorgedraaid op mijn re-of li- heup liggen. Zitten houd ik nog geen 10 minuten voel, heb dan het gevoel in brand te staan.
Twee dagen geleden had ik het gevoel dat er iets scheurde in mijn wond. De pijn er na was niet te beschrijven. De volgende dag- toen mijn collega kwam voor het uitspoelen en opnieuw verbinden van de wond (ook zo'n feest, man wat pijnlijk en dat iedere dag!) bleek inderdaad dat er een gaatje bij was gekomen in het midden van de wond. Ik hou van verassingen maar deze had me gestolen kunnen worden.

Ik moet me er bij neerleggen dat dit geen weken- maar maanden-  in beslag zal nemen voor de wond helemaal dicht zal zijn. Ik, wijkverpleegkundige als beroep, ervaar nu de andere kant van de zorg, namelijk die van patiënt en da's behoorlijk wennen kan ik jullie zeggen.
Ik probeer liggend blogjes te lezen van jullie maar zal de komende tijd weinig kunnen reageren.
Ik had al wel een aantal blogberichtjes in het voren gemaakt dus die zal ik posten.

Ik wens jullie een goed weekend en geniet van de sneeuw zolang het nog kan!


2.04.2017

Handlettering



De personeelsvereniging van mijn werk was er driekwart jaar mee bezig geweest en vorige week zaterdag was het dan zo ver: "Jouw dag" was een feit! In stadion 'de Vijverberg' ( voor voetballiefhebbers onder ons; het onderkomen van De Graafschap) was er van alles georganiseerd. Een kleine greep uit het aanbod:
* interactieve workshops
* wellness-momenten
* diverse kraampjes
* modeshow
* lekkere hapjes/drankjes

Ik startte met een wellness-moment voor mezelf. Deze bestond uit een hand- en nagelriemmassage en het vijlen en lakken van de nagels.
Vervolgens struinde ik diverse kraampjes af. Deze handtas kon ik niet laten liggen:
Aangezien ik handtassen altijd kruislings om mijn schouder draag kon een schouderband niet ontbreken.
Ik trakteerde mezelf ook op een armband.

De armband heeft een magneetsluiting dus makkelijk om zelf open en dicht te krijgen.
Ook volgde ik een workshop handlettering. Wat is dit leuk zeg!! Na 45 minuten had ik het volgende resultaat:
Leuk toch? Misschien doe ik er nog een lijst omheen en zet ik het op een plankje.

Nu ik de smaak te pakken heb kocht ik het boek 'Handlettering doe je zo'.
Een inspirerend boek. Om thuis te oefenen kocht ik een set fineliners van het merk micron.

                                          Nu aan de slag!









1.22.2017

Lief gebaar!


Zoals jullie konden lezen in de mail van  07-01-2017 had ik (nog) niets ontvangen van mijn brievenbus kerst-swap maatje.
Valerie- die het had georganiseerd-stuurde tot 2 x toe een mail naar mijn 'swap-maatje' maar het bleef stil.

Ik stuurde Valerie een berichtje om te laten weten dat ze zich beslist niet bezwaard moest voelen en dat ik een volgende keer gewoon weer mee zou doen.
Einde verhaal, zou je denken..... .

Niet dus! Gisteren vond ik een pakketje op de deurmat.

Niet van mijn swap- maatje maar van Valerie zelf!

Ik voelde mij enigszins bezwaard omdat zij er natuurlijk niets aan kan doen dat ik geen pakketje heb ontvangen. Jongste zoon trok me echter over de streep door te zeggen:"Maar mam, dat is toch hartstikke lief en je houd van verassingen, maak het dus maar snel open!" En dat laatste deed ik.

Als eerste kwam ik een mooie handgemaakte kaart tegen.

Met een hartverwarmend berichtje.

Toen ik het pakketje verder opende zag ik een fotolijstje, waarin de woorden Faith, Hope,
Love waren geborduurd, samen met een prachtig label.


Alsof dat nog niet genoeg was ook nog een hartje:



Lieve Valerie, wat een lief gebaar. Ik ben er onwijs blij mee!







1.15.2017

Afscheid

Na 4 jaar als wijkverpleegkundige in hetzelfde team gewerkt te hebben, nam ik op de valreep van 2016 afscheid van mijn lieve collega's.
Gelukkig blijf ik wel in hetzelfde gebouw werken dus zullen we elkaar ongetwijfeld nog regelmatig tegen komen.

Ik haakte voor al mijn collega's een zuster:


En maakte een label waar ik voor elke collega haar naam in stanste.

Ik verpakte elke zuster in doorzichtig cellofaan papier:

In de gekochte kaart schreef ik een persoonlijke noot.
Ik betrapte me er op dat dit me meer deed dan ik had verwacht dus er moest een tissue aan te pas komen om de kaart 'traan-vrij' te houden (hoe ouder ik word, hoe sentimenteler lijkt het wel, of zullen dit gewoon de hormonen zijn??).

Ik was op tijd begonnen met het haken van alle zustertjes (10 stuks in totaal) dus had ik ook alle tijd om nog foto's te maken....dacht ik....  . Helaas kreeg ik onverwachts bezoek van meneertje griep op kerstavond, die zich allercomfortabelst voelde en die ik met moeite (en enige dwang!) op oudjaarsdag de deur uit werkte. Hij liet als souvenir een nare hoest achter, waar ik nog steeds last van heb, maar goed, dat is een ander verhaal.
De foto's dus...die maakte ik uiteindelijk op de laatste avond voor het afscheid. Vandaar dat de kleuren enigszins vertekend zijn, maar ik wilde dit toch met jullie delen.

Van mijn collega's had ik al een mooi kerststuk gekregen:
Maar op de dag van het afscheid kreeg ik ook nog een mand met allemaal persoonlijke cadeautjes en dito kaartjes...hartverwarmend!